Column Meer columns

Tekst start onder de foto

Meer over Emiel van Tongerlo?

Uit het veld

1 maart 2018

Moraal

In het eerste weekend van februari ben ik samen met mijn vriendin afgereisd naar Valkenburg om op de flanken van de mythische Cauberg het WK Veldrijden te aanschouwen. Temperatuur rond het vriespunt, inclusief sneeuwbuien. Twee paar sokken en laarzen aan, tot de enkels in de prut die riekt naar bier. Tussen dampende hamburgertenten werd er veelal Brabants, Limburgs of Vlaams gesproken. Helaas had onze Matthieu een zeldzame off-day en konden de vele Vlamingen proosten op een superieure Van Aert. Vorm van de dag maakte het verschil. De uitslag maakte het spektakel er niet minder mooi op. Pezige atleten die zich een uurtje volledig geven. Waarbij kracht, tactiek en vooral techniek samenkomen in een ‘lokale’ sport die in de meeste landen niet bestaat en welke zich normaal afspeelt op een verloren weiland ergens in Vlaanderen. Vrijwel iedere sport is beter te volgen thuis, vanuit de luie stoel maar die gretigheid om het maximale eruit te halen blijft fascinerend om van dichtbij te voelen. Een gestructureerde leefstijl waarbij motivatie een vanzelfsprekendheid is. Een cultuur van winnaars waarbij tevredenheid leidt tot luiheid. De lat wordt constant hoger gelegd, men laat niets aan het lot over. Ook een man als Sven Kramer leeft in volledige suprematie waarbij over ieder detail eindeloos nagedacht wordt. Geen enkele zwakte tonen richting de concurrentie. Maar nog altijd telt nog de vorm van de dag. Gelukkig kon hij zijn tien-kilometerdeceptie snel weer relativeren. Op waarde geklopt. Hij wist dat de vorm niet voldoende zou zijn voor goud. Herpakken en op naar de volgende kans. Deze zaken rondom de sport geven (mij) moraal om er weer flink tegenaan te gaan.