Column Meer columns

Tekst start onder de foto

Meer over Henk Westerhof?

Anthos

5 juli 2018

Boter bij de vis

Wie in de historie van Anthos duikt, leert dat de organisatie altijd een belangrijke rol heeft gespeeld op het gebied van de debiteurenbewaking en de incasso. In 1928 beschikte de administrateur van de Bond over een lijst met maar liefst 23.500 informaties over wanbetaling van binnen- en buitenlandse afnemers. Men vond het zelfs nodig om naast de zwartboeken ook boycotlijsten op te stellen, met de adressen van afnemers waaraan op straffe van een boete niet mocht worden geleverd. Een land dat de handel vaak hoofdbrekens bezorgde was Italië. Anno 2000 stond daar volgens de toenmalige voorzitter van de Italiaanse Groep, Leo Kapiteyn, ruim 10 miljoen gulden uit. Hij vond dat een voorzichtige schatting en hij was ervan overtuigd dat de exporteurs naar hun centen konden fluiten. Een gebrek aan solidariteit was volgens Leo een belangrijke oorzaak van dit probleem, dat in omvang groeide door de opkomst van de leliehandel. Ineens ging het om honderdduizenden guldens per order. Daarvan zei Leo: “Ik kwam weleens bij zo’n klein boerderijtje en dacht: moet ik hier straks een ton beuren?” Leo’s opmerking illustreert dat de handel in de slag om de gunsten van de klant bereid was om risico’s te nemen. Anno 2018 is daarin niet veel veranderd, alleen worden de risico’s steeds groter door het proces van schaalvergroting van marktpartijen, de internationalisering van de handel en de omvang van de ordergrootte. Dat het goed fout kan aflopen, bleek bij het lelie-echec in China vorig jaar, maar ook in andere afzetmarkten heeft de handel recentelijk fikse zeperds opgelopen. Die ontwikkelingen baren mij zorgen, maar ik realiseer me ook dat de herinrichting van zwartboeken en boycotlijsten daarvoor de oplossing niet meer biedt. Het is een strijd geworden van ieder voor zich. Dat vroeger alles beter was, hoort u mij niet zeggen, maar Leo vertelde ook dat er tijden waren waarin betalen nooit een probleem was: boter bij de vis! Waarschijnlijk rest ons niets anders, dan daar met weemoed aan terug te denken.